Clinic Plus

Otyłość u dziecka

Kasia Hermanowicz — Fri, 14 Apr 2023 12:10:52 +0000

Otyłość wiąże się z różnymi zagrożeniami dla zdrowia, takimi jak cukrzyca, choroby serca, problemy z kręgosłupem, a także problemy emocjonalne i psychologiczne. Niestety statystyki związane z nadwagą u dzieci są alarmujące - polskie dzieci tyją w oczach! Z badań Instytutu Matki i Dziecka wynika, że co trzeci 8-latek ma nadwagę lub jest otyły. Niepokojące dane dotyczą także maluchów: nieprawidłową masę ciała stwierdza się u co trzeciego polskie - go dziecka między 5. miesiącem a 3. rokiem życia. Co jest tego główną przyczyną?

Eksperci zwracają uwagę, że dieta dziecka w pierwszych miesiącach i latach życia ma ogromny wpływ na jego sposób odżywiania i zdrowie w późniejszym życiu, gdyż to właśnie wtedy kształtują się nawyki żywieniowe. Przeprowadzone badania potwierdzają, że dzieci, które nie były prawidłowo żywione we wczesnym dzieciństwie, obarczone są znacznie większym ryzykiem otyłości w przyszłości. Bodźcem do takiego stanu rzeczy jest nie tylko przekarmianie maluchów, ale także zbyt szybkie odstawienie od piersi, za mała ilość warzyw w diecie, zbyt duża ilość cukru w spożywanych posiłkach, dodawanie do nich soli oraz podjadanie między posiłkami.

Najwyższa pora porzucić pogląd, że pyzate dziecko to takie, którym niczego na pewno nie brakuje. Zaznaczyć należy, że najczęściej jest wręcz odwrotnie – to właśnie dzieci z nadwagą są najczęściej niedożywione. Jak to możliwe?

Cóż, tzw. „śmieciowe” jedzenie, które jest przyczyną zwiększania masy ciała u dzieci (słodycze, słodkie napoje, produkty wysoko przetworzone, przekąski) pomimo wysokiej kaloryczności cechuje się niską gęstością odżywczą. W praktyce sprowadza się to do tego, że choć w jednostce masy lub objętości jest dużo kalorii, to mało jest składników odżywczych, takich jak białka, dobre tłuszcze, zdrowe węglowodany (złożone), witaminy i minerały. Może okazać się, że u dziecka na takiej właśnie diecie występują niedobory wapnia, żelaza, witamin itp. Dodatkowo dzieci z nadwagą są znacznie bardziej narażone na astmę oskrzelową, problemy kostno-mięśniowe, bezdech senny, podwyższone androgeny i zespół policystycznych jajników u dziewczynek, nadciśnienie śródczaszkowe, stłuszczenie wątroby, choroby nerek. A także w wieku dojrzałym podwyższone ryzyko raka piersi i jelita grubego oraz kamicy pęcherzyka żółciowego. Istotnym elementem są także zaburzenia emocjonalne spowodowane brakiem akceptacji własnego wyglądu przez siebie, a także przez rówieśników i otoczenie. Co więc zrobić, gdy zauważymy lub podejrzewamy, że nasze dziecko ma nadwagę lub otyłość?

Jakie są zdrowotne skutki otyłości u dzieci?
Skąd mam wiedzieć, że moje dziecko ma nadwagę lub otyłość? Jakie powinno mieć BMI i jak je obliczyć?
Pod opieką jakiego specjalisty powinien być mały pacjent z nadwagą lub otyłością?
Czy u dzieci stosuje się diety odchudzające? Gdzie można znaleźć takie diety?
Ile wysiłku fizycznego w skali tygodnia powinno mieć otyłe dziecko?
Od czego rozpocząć zmianę nawyków żywieniowych?
Jak motywować dziecko do zdrowej diety i aktywności fizycznej?

Na te i inne pytania odpowiedź znajdą Państwo w książce Co Pan na to doktorze z sieci? 🙂

Artykuł Otyłość u dziecka pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Rozwój psychoruchowy w drugim roku życia

Kasia Hermanowicz — Thu, 30 Mar 2023 09:30:24 +0000

Rozwój psychoruchowy dziecka w drugim roku życia to bardzo intensywny okres, który charakteryzuje się ogromnymi zmianami w zachowaniu i zdolnościach dziecka - z nieporadnego maleństwa wyłania się coraz bardziej samodzielny człowiek. Rozwój ten należy aktywnie wspierać, ale nie przyspieszać go i pamiętać, że każde dziecko rozwija się w swoim indywidualnym tempie :).

Drugi rok życia to niezwykle interesujący, intensywny i trudny moment w rozwoju dziecka – czas istotnych zmian :). Wchodzi w kolejny okres, w którym czeka je opanowanie wielu nowych umiejętności. Maluch staje się coraz bardziej świadomy siebie – wie kim jest, gdzie jest, zaczyna analizować otoczenie i wyrażać swoje emocje – okazuje sympatię, antypatię, nawiązuje przyjaźnie z rówieśnikami. Wzrasta jego samodzielność, niezależność i odrębność.

Skoki rozwojowe w drugim roku życia dziecka

Skok rozwojowy u dziecka to czasowy okres, w którym dziecko rozwija się w sposób szczególnie intensywny i zdobywa nowe umiejętności w krótkim czasie. Skok rozwojowy jest związany z różnymi sferami rozwoju dziecka, takimi jak rozwój motoryczny, poznawczy, emocjonalny i społeczny

Podczas skoku rozwojowego dziecko może być bardziej wymagające i zaniepokojone, co wynika z intensywności procesów zachodzących w jego mózgu. Dziecko może mieć trudności z zasypianiem, pojawiać się mogą nowe lęki i obawy, a także może reagować na otoczenie w sposób bardziej emocjonalny niż zwykle. Skoki rozwojowe u dziecka są naturalnym procesem, który pomaga mu osiągnąć kolejne etapy rozwoju i zdobyć nowe umiejętności. Ważne jest, aby rodzice wspierali dziecko w tym czasie i zapewniali mu bezpieczeństwo oraz ciepło emocjonalne.

W drugim roku życia dziecko już samodzielnie chodzi i biega, wkłada klocek do pudełka, łyżeczkę do buzi. Potrafi porozumiewać się z otoczeniem pojedynczymi wyrazami, wskazywać i nazywać rzeczy, kopać i łapać piłkę, pchać zabawkę, naśladować dorosłych. W drugim roku życia mamy do czynienia z tzw. buntem 2-latka :), który charakteryzuje się silnymi emocjami i frustracją. Dzieci w tym wieku zaczynają odkrywać swoją niezależność i zdolność do podejmowania decyzji, ale jednocześnie często nie są w stanie wyrazić swoich potrzeb słowami. W związku z tym, kiedy spotykają się z ograniczeniami lub niepowodzeniem, mogą reagować poprzez wybuchy złości, krzyk, płacz, a nawet agresję.

Bunt dwulatka to naturalny etap rozwoju dziecka, a rodzice powinni zachować spokój i cierpliwość wobec takich zachowań. Ważne jest, aby dać dziecku poczucie, że jest słyszane i zrozumiane, a jednocześnie ustanowić jasne granice i konsekwencje.

Rodzice mogą pomóc dziecku w tym okresie, pozwalając mu na pewną niezależność, ale jednocześnie zapewniając mu poczucie bezpieczeństwa i stabilności.

Pamiętaj, że nabywanie każdej umiejętności może występować w rożnym czasie u każdego dziecka – tzw. szeroka norma.

Rozwój motoryczny

Dziecko w wieku dwóch lat staje się coraz sprawniejsze i zwinniejsze – posiada umiejętności z zakresu tzw. motoryki dużej i małej.

Umiejętności z zakresu motoryki dużej:

samodzielnie chodzi,
chodząc, potrafi ciągnąć zabawkę, nieść jedną lub kilka na raz,
potrafi schylić się, podnieść coś, wstać nie podtrzymując się,
biega, skacze,
staje na palcach,
kopie i rzuca piłkę,
wchodzi i schodzi po schodach – trzymając się poręczy,
potrafi otworzyć drzwi zamknięte na klamkę,
odpycha się nogami na 3 kołowym rowerku.

Umiejętności z zakresu motoryki małej:

próbuje rysować,
buduje wieżę z dwóch lub więcej klocków,
dopasowuje klocki kształtami do różnych otworów,
trzyma i pije samodzielnie z kubka,
potrafi jeść łyżeczką.

Słuch dziecka

Słuch u dwulatka jest bardzo ważnym elementem jego rozwoju, ponieważ pozwala mu na odbieranie dźwięków i komunikowanie się za pomocą mowy.W wieku 2 lat słuch dziecka jest już bardzo dobrze rozwinięty i w większości przypadków nie występują żadne problemy z jego funkcjonowaniem. Dziecko zaczyna rozróżniać różne dźwięki, uczy się ich nazw i reaguje na nie. Maluch spełnia proste polecenia “włóż piłkę”, “daj lalkę”, pokazuje części ciała, odpowiada na pytania, uczy się nowych słów, reaguje na muzykę. Niektóre dzieci mogą mieć problemy ze słuchem, które wynikają z różnych przyczyn, takich jak dziedziczność, choroby, urazy lub wady wrodzone. W przypadku podejrzenia problemów ze słuchem u dziecka, należy skonsultować się z lekarzem.

Chód dziecka

Chód dwulatka to zwykle już dość pewny i stabilny krok, aczkolwiek może on jeszcze nie być tak płynny i pewny jak u starszych dzieci.

Zachowania prawidłowe:

Chodzenie z rozłożonymi na boki i wysoko uniesionymi rękami (13–14 miesiąc)
Wchodzenie po schodach na czworakach (15 miesiąc)
Nieumiejętność spokojnego siedzenia w miejscu przez dłuższą chwilę.

Zachowania niepokojące:

Brak umiejętności samodzielnego chodzenia (18 miesiąc)
Brak umiejętności samodzielnego wchodzenia po schodach krokiem dostawnym (17–20 miesiąc)
Niewspinanie się na sprzęty/meble (18 miesiąc)
Brak dążenia do samodzielnego wykonywania czynności i poznawania otoczenia (2 lata),
Chód na palcach, drżenia kończyn, bóle kończyn zwłaszcza asymetryczne, opanowanie chodu i zmiana toru chodu na nieprawidłowy, osłabienie mięśni, męczliwość.

Wzrok dwulatka

Wzrok dwulatka jest już na tyle rozwinięty, że dziecko powinno być w stanie wyraźnie widzieć obiekty na różnych odległościach i rozpoznawać kształty, kolory i ruch. W tym wieku dziecko powinno mieć już pełną ostrość wzroku.

Co powinno Cię niepokoić?

nieprawidłowe ustawienie gałek (tzw. zez),
mrużenie i przymykanie oczu,
pocieranie oczu,
przysuwanie się do ekranu, zbliżanie do przedmiotów,
niechęć do zabawy i rysowania.

Zaburzenia sensoryczne - kontakt i relacje

Zachowania prawidłowe:

obserwuje i naśladuje dorosłych i otoczenie,
szuka bliskości i wsparcia u najbliższych (przytula, całuje, prosi o pomoc),
szuka uznania gdy dobrze wykona polecenie lub zrobi coś samo,
lubi się bawić wspólnie z osobą dorosłą.

Zachowania nietypowe:

unika kontaktu wzrokowego,
brak kontaktu wzrokowego – nie patrzy w oczy lub sporadycznie,
nie reaguje na imię (pomimo, że słyszy),
unika kontaktu fizycznego – nie pozwala się przytulić, pocałować,
nie odwzajemnia pieszczot i gestów (nie lubi chodzić za rączkę,
Woli bawić się samo, nie pokazuje emocji.

Zaburzenia sensoryczne - mowa i komunikacja

Zachowania prawidłowe:

nazywa osoby, przedmioty, czynności w swoim otoczeniu,
buduje wypowiedzi dwuwyrazowe, szybko uczy się nowych słów,
rozumie polecenia i wykonuje je,
wskazuje i nazywa przedmioty, osoby, zwierzęta na obrazkach,
pokazuje części ciała.

Zachowania nietypowe:

nie rozwija mowy i umiejętności porozumiewania się w inny sposób (np. gesty „papa” na pożegnanie),
nie wskazuje przedmiotu, który chciałoby dostać,
nie pokazuje zabawki czy innego przedmiotu na prośbę,
nie cieszy się ze wspólnej zabawy lub czasami złości,
nie uśmiecha się, nie cieszy z otrzymania zabawki lub innego przedmiotu.

Zaburzenia sensoryczne - zabawa

Zachowania prawidłowe:

bawi się równolegle w obecności innych dzieci,
naśladuje dorosłych (rozmowa przez telefon, gotowanie, majsterkowanie),
buduje z prostych klocków, dopasowuje je do właściwych otworów,
zna proste dźwięki muzyczne i stara się do nich poruszać.

Zachowania nietypowe:

trudno je zainteresować wspólną zabawą, woli bawić się samo,
nie naśladuje w zabawie,
bawi się jedną zabawką,
szybko traci zainteresowanie,
preferuje zabawki wydające dźwięki lub obracające się.

"Wyrośnie z tego", "Jest mały - ma czas"

Niezwykle ważna jest uważna obserwacja rozwoju dziecka przez rodzinę, opiekunów, lekarza – pozwoli to na wychwycenie nieprawidłowości rozwoju, diagnostykę i wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Nie czekaj, aż zaburzenia same znikną czy dziecko z nich „wyrośnie”. Problem może się pogłębiać i nawarstwiać, a wczesne wykrycie i podjęcie działań terapeutycznych zwiększa szanse na:

wyrównanie deficytów rozwojowych,
szanse na prawidłowe funkcjonowanie.

Artykuł Rozwój psychoruchowy w drugim roku życia pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Szczepienia zalecane kobietom w ciąży

Kasia Hermanowicz — Mon, 13 Mar 2023 18:19:26 +0000

Występujące u kobiety ciężarnej infekcje bakteryjne i wirusowe mogą stanowić poważne zagrożenie zarówno dla niej, jak i dla dziecka. Jak już pisaliśmy wcześniej - jednym ze sposobów na zminimalizowanie ryzyka wystąpienia ciężkiego przebiegu choroby i powikłań są szczepienia. Nie wszystkie jednak można stosować u kobiet w ciąży. Które szczepienia są zalecane dla ciężarnych pań?

Ciąża w życiu kobiety jest wyjątkowym czasem. To okres, w którym szczególnie ważne jest zadbanie o swoje zdrowie i prawidłowy styl życia, bo tak naprawdę dbając o siebie, dbamy także o nasze maleństwo w brzuchu. Większość kobiet jeszcze przed zajściem w ciążę przyjmuje odpowiednie witaminy, suplementy i wykonuje szereg badań. Niezwykle istotna jest także kwestia szczepień, dlatego warto upewnić się, czy zostały przyjęte szczepienia na odrę, świnkę, różyczkę, ospę wietrzną, krztusiec, WZW typu B, grypę – i poinformować o tym fakcie lekarza prowadzącego.

Za bezpieczne w trakcie trwania ciąży uznano szczepionki inaktywowane, do których – zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników – zaliczamy m.in. szczepienia na krztusiec, grypę i COVID-19. Wykazano, że nie mają one szkodliwego wpływu na rozwój dziecka, a pozwalają znacznie zmniejszyć ryzyko ciężkiego przebiegu choroby u kobiety oraz ochronić dziecko. Jeżeli zachodzi potrzeba, można też przyszłą mamę dodatkowo zaszczepić przeciwko pneumokokom i meningokokom.

Nie zaleca się szczepienia kobiet ciężarnych szczepionkami „żywymi” (odra, świnka, różyczka, gruźlica, ospa wietrzna) – dlatego tak ważne jest upewnienie się przed zajściem w ciążę, czy przyszła mama została zaszczepiona na ww. choroby.

A co z podróżami?

Można….jednak warto zwrócić uwagę na kierunek podróży. Specjaliści radzą, aby – jeśli nie jest to konieczne – przełożyć podróże do krajów tropikalnych na późniejszy okres ze względu na ryzyko zarażenia się typowymi dla danego regionu chorobami, co może mieć negatywne konsekwencje dla dziecka.

Jeśli jednak kobieta ciężarna wybiera się w podróż do tropików – powinna tak jak wszyscy podróżujący – wykonać zalecane szczepienia m.in. dur brzuszny, japońskie zapalenie mózgu.

UWAGA!!

W przypadku kontaktu lub pogryzieniu przez zwierzę z podejrzeniem wścieklizny, skaleczenia się podczas pracy w ogródku, kontaktu z osobą chorą na różyczkę lub inną chorobę zakaźną – należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Artykuł Szczepienia zalecane kobietom w ciąży pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Szczepienia na grypę – czy warto?

Kasia Hermanowicz — Mon, 27 Feb 2023 20:42:00 +0000

Szczepienia są jednym z najskuteczniejszych sposobów ochrony przed chorobami zakaźnymi. Dzięki nim udało się wyeliminować wiele chorób, takich jak np. ospa prawdziwa czy polio, oraz znacząco ograniczyć występowanie innych, jak np. odra czy różyczka. Są powszechnie rekomendowane przez lekarzy i instytucje zdrowia jako ważny element dbania o zdrowie i prewencji chorób. Obecnie na rynku dostępne są liczne szczepionki przeciwko różnym chorobom, w tym przeciwko grypie.

Grypa to choroba wirusowa, charakteryzująca się ostrą infekcją układu oddechowego. Występuje corocznie, a wywołują ją wirusy z rodziny Orthomyxoviridae. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, czyli poprzez kaszel, kichanie, rozmowę z zakażoną osobą lub kontakt z zakażonym przedmiotem.

Objawy grypy są zwykle bardzo nasilone i obejmują gorączkę, bóle mięśniowe, bóle głowy, suchy kaszel, osłabienie, zmęczenie oraz ból gardła. Objawy te często prowadzą do ograniczenia aktywności i pracy, a w niektórych przypadkach do poważnych powikłań, takich jak m.in. zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, etc. – dlatego też nie można jej lekceważyć.

Zobacz i przeczytaj: Jak odróżnić grypę od innych chorób?

W Polsce najwięcej zachorowań na grypę ma miejsce w sezonie jesienno-zimowym, przy czym szczyt przypada między styczniem a marcem.

Skutecznym sposobem na zmniejszenie ryzyka zachorowania na grypę, a także rozprzestrzeniania się wirusa są szczepienia. Są szczególnie zalecane dla osób w grupach ryzyka, takich jak osoby starsze, dzieci, kobiety w ciąży, osoby z chorobami przewlekłymi oraz pracownicy służby zdrowia. Szczepienie zaleca się wykonać przed rozpoczęciem sezonu chorobowego – osoby dorosłe uzyskują ochronę po ok. 14 dniach od szczepienia. Wirusy mutują dlatego też, zaleca się powtarzanie szczepienia co roku. Oczywiście przed każdym szczepieniem niezbędna jest konsultacja lekarska, w czasie której lekarz dokona kwalifikacji na szczepienie i oceni ewentualne przeciwskazania do jego wykonania. Jeśli takowych nie ma – warto rozważyć zaszczepienie się, aby chronić siebie i innych przed grypą.

Artykuł Szczepienia na grypę – czy warto? pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Jak przyjmować leki, aby były skuteczne? – Pytanie na Śniadanie Live

Asia_PM — Mon, 20 Feb 2023 11:18:00 +0000

Jak przyjmować leki, aby były skuteczne?

Podczas kolejnego odcinka programu „Pytanie na Śniadanie” miałam przyjemność rozmawiać o lekach i odpowiedzieć na pytanie: Jak brać leki, aby były skuteczne?

Przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniem lekarza jest podstawową zasadą, jeśli chcemy wrócić do pełni sił. Musimy jednak pamiętać, że nie powinno się to ograniczać tylko do ilości przyjmowanych dawek, ale do ich prawidłowości. Co to oznacza?

Nie możemy zażywać leków z tą samą substancją aktywną. Nazwa handlowa to nie to samo co substancja chemiczna np. jest wiele nazw leków, których głównym składnikiem jest paracetamol. Jest to bardzo istotne, ponieważ przyjmując leki będące substytutami możemy działanie terapeutyczne zamienić na toksyczne.
Odpowiedni odstęp czasowy pomiędzy kolejnymi dawkami.
Kooperacja leków z innymi lekami, oraz z żywnością. Wszelkie informacje dotyczące tego tematu uzyskamy od naszego lekarza, ale możemy je także znaleźć na ulotce znajdującej się przy danym leku. Przede wszystkim leki powinny być popijane wodą. Nie kawą, nie herbatą, nie sokiem. Wśród tych ostatnich na szczycie plasuje się sok grejpfrutowy, który potrafi zwiększyć prawie 15-krotnie działanie leków antydepresyjnych. Kolejną ogólnie przyjętą zasadą jest to, że przyjmując antybiotyki unikamy nabiału, ponieważ obniża on skuteczność leku. Leków na anemię nie powinniśmy łączyć z herbatą, leków antyzakrzepowych z warzywami zielonolistnymi, antydepresyjnych z produktami wysokobiałkowymi, kaszą, pieczywem pełnoziarnistym, a leków na serce z nabiałem.

Jeśli nie mamy pewności co do interakcji leków z daną żywnością najlepiej zachować 2 godzinny odstęp, a jeśli mamy wątpliwości, skonsultować się z lekarzem.

Artykuł Jak przyjmować leki, aby były skuteczne? – Pytanie na Śniadanie Live pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Okresy wylęgania chorób, czyli kiedy posłać dziecko do przedszkola?

Kasia Hermanowicz — Mon, 13 Feb 2023 19:21:25 +0000

Okres wylęgania to czas, jaki upływa od zakażenia organizmu do wystąpienia pierwszych objawów choroby. Są one bardzo ważne dla diagnozowania, zapobiegania i kontrolowania rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych.

Okresy wylęgania różnią się w zależności od rodzaju choroby i od czynników związanych z zakażeniem, takich jak wiek, stan zdrowia i odporność. Na przykład, dla grypy okres wylęgania może trwać od 1 do 4 dni, podczas gdy dla ospy wietrznej może to być nawet do 21 dni. Okresy wylęgania są ważne dla zrozumienia, kiedy osoba zakażona staje się niebezpieczna dla innych i kiedy powinna unikać kontaktu z innymi, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Kiedy pojawiają się objawy, pacjent – w naszym przypadku dziecko – może być już zakażone i stanowić zagrożenie dla innych. W przypadku wielu chorób przenoszonych drogą kropelkową, takich jak grypa, przeziębienie i zapalenie płuc, okres wylęgania jest czasem, w którym maluch jest najbardziej zaraźliwy. Dlatego ważne jest, aby w przypadku podejrzenia infekcji pozostać w domu i starać się unikać kontaktu z innymi, żeby nie rozprzestrzeniać danej choroby.

Po wyleczeniu z choroby, dziecko może być puszczone do przedszkola, gdy jest już zdrowe i nie ma objawów choroby, takich jak gorączka, kaszel, ból gardła, dreszcze i inne. Zalecenia dotyczące powrotu dziecka do przedszkola po chorobie różnią się w zależności od konkretnej choroby, ale w większości przypadków należy poczekać 24-48 godzin po ustąpieniu objawów.

Jeśli objawy chorobowe ustąpiły, ale dziecko nadal nie czuje się najlepiej – nie ma apetytu, jest zmęczone to prawdopodobnie jeszcze nie jest zupełnie zdrowe. Czy posłanie go w takim stanie do przedszkola będzie dobrym rozwiązaniem? Niekoniecznie. Pomijając kwestie zarażania innych dzieci, to niedoleczone dziecko ma obniżoną odporność i jest dużo bardziej podatne na inne drobnoustroje, a tym samym ponowne zachorowanie. Bezpiecznie będzie pozwolić dziecku zregenerować się przez kolejne dwa, trzy dni w domu.

Ważne jest, aby rodzice i opiekunowie zachowywali szczególną ostrożność i uwzględniali indywidualne potrzeby dziecka, zanim zdecydują się na powrót do przedszkola. W każdym przypadku najlepiej jest skonsultować się z lekarzem, aby uzyskać indywidualne zalecenia dotyczące powrotu dziecka do przedszkola po chorobie.

Sprawdź objawy i okresy wylęgania się chorób zakaźnych.

Artykuł Okresy wylęgania chorób, czyli kiedy posłać dziecko do przedszkola? pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Jak odróżnić infekcje?

Kasia Hermanowicz — Fri, 10 Feb 2023 19:15:11 +0000

Apsik! Sezon chorobowy w pełni – i to wyjątkowo bardzo w pełni :). Rodzice w przedszkolach, szkołach czy na forach internetowych każdego dnia wymieniają się informacjami o chorobach, objawach i stosowanym leczeniu. Codziennie pojawiają się nowe posty z pytaniami dotyczącymi sposobów i metod domowego leczenia oraz namiarami na pediatrów. Jedne dzieci mają biegunkę, zapalenie spojówek i dolegliwości ze strony układu oddechowego, inne wysoką gorączkę i kaszel, ból gardła a w przypadku niektórych występują wszystkie objawy razem. Z jakimi infekcjami mamy teraz do czynienie?
Czy to grypa, przeziębienie, a może COVID-19?

Grypa, przeziębienie, COVID-19 to infekcje wirusowe nie tylko przenoszone w podobny sposób, ale także objawiające się zbliżonymi do siebie dolegliwościami. Obciążają przede wszystkim układ oddechowy. Do tej grupy schorzeń dochodzi
jeszcze alergia, która choć nie jest stricte infekcją – nie jest wcale mniej dokuczliwa, a dolegliwości potrafią być równie nieprzyjemne. Ponadto często przebieg infekcji u każdego może dawać różne objawy i nie zawsze są one „książkowe”. Specjaliści mają przed sobą trudne wyzwanie – postawienie właściwej diagnozy, a co za tym idzie wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Najbardziej zbliżony do grypy jest COVID-19. Obie infekcje charakteryzuje wysoka gorączka i kaszel – przeważnie suchy. Dodatkowo przy grypie występują bóle głowy, mięśni, zmęczenie i ogólne osłabienie organizmu, a także wodnisty katar. Przy koronawirusie objawy te występują rzadziej, za to zdecydowanie częściej występują suchy, męczący kaszel, czasami prowadzący do duszności, a także brak smaku i węchu, ból mięśni.

Przy COVID-19 rzadziej, niż w przypadku grypy występuje biegunka i katar. Duszności podobne do tych w zakażeniu koronawirusem mogą być także objawem alergii. Tutaj już jednak bardzo często pojawia się kichanie, męczący, świszczący kaszel oraz zatkany nos. Może się zdarzyć, że do wspomnianych objawów alergii dołączy gorączka – ale wtedy najczęściej mamy do czynienia z nadkażeniem.

Ból gardła, kichanie, katar i bóle mięśni występują także w przypadku przeziębienia – czyli sezonowej infekcji wirusowej wywołanej przez rhinowirusy, adenowirysy, metapneumowirusy, czy wirusy RSV, wywołujące stany zapalne nosogardła i zatok.
Współwystępujące ze sobą objawy charakterystyczne dla kilku infekcji niezwykle utrudniają właściwe rozpoznanie choroby. W przypadku grypy i wirusa COVID-19, RSV czy adenowirusów pomocne mogą okazać się testy, które można samodzielnie wykonać w domu. Należy jednak pamiętać, że ujemny wynik szybkiego testu nie daje 100% pewności, a istotną kwestią są występujące u pacjenta objawy i uważna ich obserwacja.

Dla ułatwienia zamieszczamy poniższą tabelę

GRYPA

COVID-19

PRZEZIĘBIENIE

ALERGIA

Gorączka

Ból głowy

Kaszel

Katar

Kichanie

Zmęczenie

Ból gardła

Bóle mięśni

Biegunka

Duszności

Występowanie objawów

Często

Czasami

Rzadko

Sprawdź jak wzmocnić odporność.

Artykuł Jak odróżnić infekcje? pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Bostonka, ospa czy odra?

Kasia Hermanowicz — Wed, 01 Feb 2023 20:05:03 +0000

"Moje dziecko dostało wysypki...krostki szybko się rozprzestrzeniają i są bardzo swędzące. Co to może być?" Prawidłowe rozpoznanie choroby na podstawie tego opisu jest chyba awykonalne ;). Jak zapewne sami wiecie, powodów wystąpienia wysypki może być kilka, a nawet kilkanaście. Niezbędne jest dokładne określenie miejsca pojawiania się krost, dodatkowe objawy, a przede wszystkim przeprowadzenie dokładnego wywiadu z opiekunem.

Choroby zakaźne spowodowane są przez różne drobnoustroje m.in. grzyby, wirusy, bakterie oraz toksyny przez nie wytwarzane. Rozprzestrzeniają się różnymi drogami — najczęściej poprzez bezpośredni kontakt z osobą chorą. Do najczęściej spotykanych chorób zakaźnych zaliczamy m.in. odrę, ospę wietrzną, małpią ospę, bostonkę, szkarlatynę.

Ospa wietrzna

Ospę wietrzną wywołuje wirus Varicella zoster. Przenoszona jest drogą kropelkową, powietrzną lub przez bezpośredni kontakt z chorym. Czas wylęgania wynosi od 10 do 21 dni. Do głównych objawów zaliczamy swędzącą wysypkę, która najpierw przyjmuje postać plamek, a następnie przekształca się w grudki i pęcherzyki z płynem. W kolejnym etapie krostki pękają, pojawia się strupek i zasychają. Dodatkowo może pojawić się stan podgorączkowy, ogólne rozbicie i osłabienie, a także biegunka. W leczeniu ospy stosuje się leki przeciwwirusowe, przeciwświądowe, przeciwgorączkowe i odkażające. Bardzo ważne jest dokładne stosowanie się do zaleceń lekarza, bowiem powikłania po ospie mogą być bardzo poważne: od zapalenia ucha środkowego poprzez zaburzenia neurologiczne, zapalenie płuc czy mięśnia sercowego.

W ramach profilaktyki ospy wietrznej stosuje się szczepienie ochronne.

Odra

Odrę wywołuje wirus RNA (rodzaj Morbilivirus). Najłatwiej zarazić się drogą kropelkową albo kontakt z rzeczami osoby chorej. Pierwsze objawy widoczne są po ok. 10-12 dniach (czasami okres ten wynosi 3 tygodnie).

Choroba zaczyna się zupełnie niewinnie- występuje katar, suchy kaszel i gorączka. Następnie pojawia się zapalenie spojówek i światłowstręt. Wysypka początkowo przyjmuje formę białych plamek otoczonych czerwoną obwódką (tzw. plamki Koplika-Fiłatowa). Kolejne zmiany skórne pojawiają się na głowie i następnie schodzą w dół, w kierunku tułowia i kończyn dolnych. Gdy wysypka znika, obserwuje się łuszczenie się skóry.

Odrę leczy się objawowo lekami przeciwgorączkowymi, przeciwbólowymi, witaminą A, a także zapewniając choremu odpoczynek i dbając o nawodnienie organizmu.

Do najczęściej występujących powikłań zaliczamy zapalenie płuc, oskrzeli i zapalenie ucha środkowego.

W ramach obowiązkowych szczepień dostępna jest bezpłatna szczepionka MMR, która zawiera trzy szczepy wirusów: odry, świnki i różyczki. Dzięki temu liczba zachorowań na tę chorobę znacznie spadła.

Małpia ospa

Małpia ospa jest chorobą odzwierzęcą, przenoszoną przez gryzonie (szczury, wiewiórki), którą wywołuje wirus MPXV. Do zarażenia dochodzi najczęściej drogą kropelkową i w wyniku bezpośredniego kontaktu z chorym. Pierwsze objawy mogą wystąpić już po tygodniu od kontaktu z osobą zarażoną. Zaliczamy do nich: gorączkę, ból mięśni, głowy, pleców, ogólne rozbicie i osłabienie, a także – coś charakterystycznego dla małpiej ospy – powiększenie węzłów chłonnych.

Następnie pojawia się wysypka: początkowo ma ona postać zwykłych plamek, jednak dość szybko wypełniają się one płynem, tworząc pęcherze, które wysychają, odpadają, a pod nimi tworzy się nowa warstwa skóry. W przypadku małpiej ospy zmiany skórne pojawiają się początkowo na twarzy, w jamie ustnej, a następnie na całym ciele. Pokrywają dłonie, stopy (podobnie jak bostonka), oczy, usta, gardło, pachwiny, okolice odbytu. Często pozostają po niej blizny.

Podobnie jak w przypadku odry i ospy wietrznej, stosuje się leczenie objawowe tzn. leki przeciwgorączkowe, przeciwwirusowe, przeciwbólowe i przeciwświądowe.

Jej przebieg z reguły jest łagodny, a do najczęstszych powikłań zalicza się blizny. Choroba może mieć jednak ciężki przebieg i doprowadzić do uszkodzenia narządów wewnętrznych.

Bostonka

Bostonkę (chorobę bostońską) wywołują wirusy Coxsackie (gr. enterowirusów). Rozprzestrzenia się najczęściej drogą kropelkową. Określana jest również mianem choroby brudnych rąk. Pierwsze objawy mogą wystąpić już po 3 dniach i należą do nich: wysoka gorączka, ból gardła, brak apetytu, złe samopoczucie, a następnie pojawia się wysypka.

Rumieniowe plamki, które z czasem przekształcają się w pęcherzyki, występują najpierw w jamie ustnej, a następnie na dłoniach i podeszwach stóp. Są swędzące i bolesne co powoduje dodatkowy dyskomfort chorego.
Leczenie przebiega zazwyczaj objawowo tak jak w przypadku chorób opisanych powyżej.

Wszystkie omówione dolegliwości mają wiele wspólnych cech, jednak występują pewne charakterystyczne objawy, które są bardzo pomocne przy postawieniu prawidłowej diagnozy. Podstawowe informacje zawarte są w poniższej tabeli.

Artykuł Bostonka, ospa czy odra? pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Produkty, które wspierają odporność – Pytanie na Śniadanie

Anna Krysiukiewicz-Fenger — Sat, 28 Jan 2023 09:06:00 +0000

W programie Pytanie na Śniadanie, w którym miałam przyjemność gościć, rozmawialiśmy o tym jakie produkty powinny zagościć w naszym menu w sezonie infekcyjnym.

Sezon chorobowy w pełni – przeziębienie, grypa, rsv i COVID-19. W tym odcinku Pytania na śniadanie -gdzie miałam okazję być ekspertem- rozmawialiśmy o naturalnych metodach wzmocnienia organizmu tzw. naturalnych antybiotykach.

Co rozumiemy przez naturalny antybiotyk? Gdzie on się znajduje? Otóż za taki specyfik uważamy wszystkie składniki naszej (zdrowej!)diety, które zawierają w sobie substancje wzmacniające układ odpornościowy. Tu dla wielu osób, szczególnie rodziców, z radą przychodzą babcie/mamy i ich domowe sposoby na walkę z przeziębieniem np. popularny syrop z cebuli, syrop z czosnku itp. I faktycznie te produkty mają działanie bakteriobójcze i pobudzają do pracy nas układ imunologiczny.

Bogata w minerały i mikroelementy dynia, także powinna gościć na naszych talerzach. Bardzo często dodatkiem do dyni jest imbir i kurkuma, które działają także rozgrzewająco. Żurawina jest doskonałym źródłem witaminy C. Wszelkiego rodzaju produkty zawierajace w sobie kwasy Omega 3, witaminę D, selen, cynk, magnez, żelazo. To wszystko buduje nasz układ odpornościowy, ale zdrowo i z umiarem. Pamiętajmy, żeby te produkty wykorzystać w odpowiedni sposób. Odżywiać się zdrowo, regularnie tzn. 5 posiłków dziennie, nie przegrzewać organizmu i dotleniać go.

Pamiętajmy jednak, że jeśli jesteśmy przeziębieni, nasze samopoczucie się pogarsza to konieczna jest wizyta u lekarza. Wykluczy on wszelkie poważniejsze choroby i wskaże odpowiedni proces leczenia.

Artykuł Produkty, które wspierają odporność – Pytanie na Śniadanie pochodzi z serwisu Clinic Plus.

Szkarlatyna

Kasia Hermanowicz — Tue, 24 Jan 2023 19:44:50 +0000

Wysoka gorączka, ból gardła, wysypka i charakterystyczny tzw. malinowy język - to jedne z podstawowych objawów, które przypisuje się płonicy - częściej zwanej szkarlatyną. W dawnych czasach uchodziła za chorobę o wysokiej śmiertelności, na szczęście wraz z postępem medycyny statystyki te znacznie spadły. Nie oznacza to jednak, że można ją lekceważyć - absolutnie nie - wymaga natychmiastowego leczenia, aby uniknąć powikłań.

Szkarlatyna jest ostrą chorobą zakaźną, wywołaną przez paciorkowce z grupy A. Wśród innych chorób wywołanych przez te bakterie wyróżniamy m.in. anginę, liszajec i różę. Choroba ta występuje najczęściej w okresie jesienno-zimowym i w głównej mierze dotyczy dzieci (rzadko dorosłych). Przechorowanie jej nie daje jednak trwałej odporności, co oznacza, że możemy na nią zachorować kilka razy w ciągu całego życia.

Przenoszona jest drogą kropelkową lub poprzez bezpośredni kontakt z osobą chorą.

Pierwsze objawy mogą pojawić się już w ciągu 24 godzin od kontaktu, jednak średnio przyjmuje się, że jest to od 1-5 dni. Na początku pojawia się wysoka gorączka sięgająca czasem nawet 40˚C. Chory może skarżyć się także na bóle brzucha, ogólne osłabienie, a także silny ból gardła. Zazwyczaj w drugiej dobie pojawia się wysypka. Ma ona formę drobnoplamistych zmian skórnych i występuje najpierw na policzkach. Obszar wokół ust i nosa – tzw. trójkąt Fiłatowa – pozostaje blady. W kolejnym etapie wysypka pojawia się na tułowiu, kończynach, klatce piersiowej, plecach i pośladkach. W 4 dobie występuje tzw. malinowy język – z widocznymi małymi brodawkami. Po tygodniu rozpoczyna się złuszczanie skóry twarzy, a po dwóch tygodniach skóry na tułowiu.

Bardzo pomocny w postawieniu diagnozy może być tzw. szybki test paciorkowcowy na obecność antygenu PBHA – pobieramy wymaz z gardła i nanosimy go na specjalnie do tego przeznaczony pasek.

W przypadku płonicy nie występuje katar, kaszel i zapalenie spojówek.

Niezwykle istotne jest wczesne rozpoznanie choroby i rozpoczęcie leczenia. Wdrożenie antybiotykoterapii preparatami penicyliny skraca czas zarażania, bowiem już po upływie 24 godzin po zażyciu antybiotyku chory przestaje być zakaźny. Dla porównania – nieleczona lub źle leczona szkarlatyna – poza zwiększonym stopniem zarażania (nawet do kilku tygodni) może prowadzić do wystąpienia powikłań np. ropne zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, ropne zapalenie węzłów chłonnych, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, a nawet sepsę.

Standardowy czas leczenia wynosi 10 dni i należy bardzo dokładnie trzymać się lekarskich zaleceń. Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie chorego, prawidłowe odżywianie i odpoczynek.

Na szkarlatynę nie ma szczepionki, więc jedynym sposobem profilaktyki jest unikanie kontaktu z chorym, dbanie o odporność i przestrzeganie zasad higieny.

Przeczytaj artykuł o odporności.

Artykuł Szkarlatyna pochodzi z serwisu Clinic Plus.